Πώς μπορεί ένα τραυματικό γεγονός του παρελθόντος να μας προκαλέσει... δυσπεψία;

    Μια δύσκολη παιδική ηλικία ίσως μεταβάλει τη χλωρίδα του εντέρου μας, οδηγώντας σε γαστρεντερικά και όχι μόνο προβλήματα στην ενήλικη ζωή. Αυτό τουλάχιστον έδειξε μια νέα έρευνα.

    Κείμενο: Γωγώ Καρκάνη, φωτογράφιση: Κώστας Αυγούλης
    Πώς μπορεί ένα τραυματικό γεγονός του παρελθόντος να μας προκαλέσει... δυσπεψία;

    Οι εκατομμύρια μικροοργανισμοί που ζουν στο σώμα μας και ειδικά στο έντερό μας επηρεάζουν τα πάντα, από την ψυχική διάθεσή μας μέχρι τα κιλά μας και τα προβλήματα υγείας που πιθανόν αντιμετωπίζουμε. Αυτό δείχνουν όλο και περισσότερες έρευνες τα τελευταία χρόνια. Η σύνδεση μεταξύ εντερικής χλωρίδας και ψυχικής υγείας, ειδικότερα, φαίνεται να είναι τόσο στενή, ώστε κάποιοι έχουν αποκαλέσει τα μικρόβια του εντέρου «δεύτερο εγκέφαλο». Μάλιστα μια πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Microbiome, έρχεται να την ενισχύσει ακόμη περισσότερο.

    Συγκεκριμένα οι ερευνητές μελέτησαν δείγμα από το μικροβίωμα (την εντερική χλωρίδα) μιας ομάδας εθελοντών με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (μια χρόνια κατάσταση που χαρακτηρίζεται μεταξύ άλλων από κοιλιακό πόνο, αέρια και δυσπεψία) και στη συνέχεια τη χώρισαν σε δύο υποομάδες: Στην πρώτη εντάχθηκαν όσοι είχαν μικροβίωμα όμοιο με αυτό ενός υγιή ανθρώπου και στη δεύτερη εκείνοι που παρουσίαζαν χαρακτηριστικές διαφοροποιήσεις στα είδη των μικροβίων που φιλοξενεί το σώμα τους.

    Όπως παρατήρησαν κατόπιν οι ειδικοί, τα μέλη της υποομάδας με το διαφοροποιημένο μικροβίωμα ήταν πιθανότερο να είχαν περάσει μια τραυματική παιδική ηλικία. Οι ίδιοι άνθρωποι, επιπλέον, αντιμετώπιζαν πιο επίμονα συμπτώματα ευερέθιστου εντέρου. 

    «Ενδεχομένως», καταλήγουν οι συγγραφείς του σχετικού άρθρου, «τα σήματα που λαμβάνουν το γαστρεντερικό σύστημα και τα μικρόβιά του από έναν εγκέφαλο με παιδικά τραύματα να οδηγούν σε μόνιμες αλλαγές στο μικροβίωμα». 

    Φυσικά, καθώς προς το παρόν η έρευνα για το μικροβίωμα είναι σε αρχικό στάδιο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να επιβεβαιωθεί το παραπάνω συμπέρασμα. Θα μπορούσε όμως μελλοντικά να βοηθήσει π.χ. στην ανάπτυξη κάποιας θεραπείας κατά του μετατραυματικού στρες η οποία δεν θα επηρεάζει τη χημεία του εγκεφάλου αλλά το μικροβίωμα του γαστρεντερικού συστήματος.

    facebook twitter