Menu

Jack

Γεμάτη αμεσότητα και ανθρωπιά ταινία, το «Jack» αφηγείται γλαφυρά μια ιστορία εξαναγκασμένης ενηλικίωσης, αποσπά μια εξαιρετική ερμηνεία από τον ανήλικο πρωταγωνιστή του και τιμά με τον καλύτερο τρόπο το ευαίσθητο κοινωνικά σινεμά των αδελφών Νταρντέν στο οποίο τόσο πολύ μοιάζει.

Νεαρή και ανύπαντρη μητέρα παραμελεί τα δυο ανήλικα αγόρια της, μονίμως μοιρασμένη όπως είναι ανάμεσα στη δουλειά της και στις άστατες ερωτικές της περιπέτειες.

Μεγαλύτερος από τα δύο της παιδιά, ο δεκάχρονος Τζακ υποχρεώνεται καθημερινά να επωμίζεται τα καθήκοντα στα οποία εκείνη αδυνατεί να ανταπεξέλθει και έχει προ πολλού απαρνηθεί οποιαδήποτε παιδική ανεμελιά προκειμένου να χρησιμεύει ως γονιός και προστάτης στον εαυτό του και στο μικρότερο αδερφό του.

Ένα παρ’ ολίγο μοιραίο οικιακό ατύχημα οδηγεί τον Τζακ σε οικοτροφείο και τον αναγκάζει να προσαρμοστεί εκεί σε μια ολοκαίνουργια και εξίσου αντίξοη πραγματικότητα, από την οποία θα χρειαστεί, όμως, σύντομα να αποδράσει προκειμένου να αναζητήσει τα ίχνη της χαμένης από μέρες μητέρας του και να αναλάβει την επείγουσα φροντίδα του αδερφού του.

Αυτή την πολύ απλή, αν και πλούσια σε συμβάντα ιστορία αναλαμβάνει να μεταφέρει στην οθόνη ο γερμανικής καταγωγής Εντουαρντ Μπέργκερ, έχοντας ευτυχήσει κατ’ αρχάς τον βασικό και ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο να υποδύεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Ίβο Πίτζκερ, ένας θαυματουργός πιτσιρίκος, ο οποίος κουβαλά γενναία ολόκληρη την ταινία επάνω του και ανταποκρίνεται εξαίσια στις πολλαπλές απαιτήσεις του χαρακτήρα που καλείται να ερμηνεύσει.

Με τη σειρά της, η κάμερα του σκηνοθέτη δεν εγκαταλείπει ποτέ τον ανήλικο ήρωα κατά τη διάρκεια της ακούραστης οδύσσειάς του. Τον ακολουθεί παντού κατά πόδας, συγχρονίζεται στο νεύρο και την αγωνία του και καταφέρνει να μεταφέρει το άγχος, την ανυπομονησία και το καρδιοχτύπι του αυτούσια στους θεατές.

Λακωνικός και οικονομημένος, ο σκηνοθέτης του καλόκαρδου αυτού δράματος δεν διατυπώνει ασφαλώς κάποια πρωτόγνωρη κινηματογραφική δήλωση, ούτε προσπαθεί να μεταμφιέσει τα σαφή δάνεια που έχει αντλήσει από τον κλασικό ρεαλισμό ή από τις δημιουργίες των Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν, τους οποίους είναι προφανές ότι χρησιμοποιεί ως αφηγηματικά και στυλιστικά μοντέλα του.

Ο τρόπος με τον οποίο η ταινία του διαλέγει να αντικρίσει τον κόσμο των μεγάλων μέσα από παιδικά και τραυματισμένα μάτια είναι, παρ’ όλα αυτά, αφοπλιστικός.

Και η μυητική πορεία που διανύει ο μικρός ήρωας από την πρόσκαιρη θαλπωρή του σπιτιού του και την επίφαση ξενοιασιάς που ορίζει η μικρή ηλικίας του σε μια πρόωρη ενηλικίωση είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ