Menu

Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει

Η Άλις είναι μία γλωσσολόγος που πάσχει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Μία διακριτική ταινία για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας και μία αξέχαστη ερμηνεία που χρύσωσε επιτέλους τη Τζούλιαν Μουρ στα φετινά Όσκαρ.

Η Δρ. Άλις Χόουλαντ είναι καταξιωμένη γλωσσολόγος με ακαδημαϊκή καριέρα, ευτυχισμένη σύζυγος και μητέρα. Ξαφνικά χάνει τις λέξεις και το εργαλείο που επικοινωνεί, το γνωστικό αντικείμενο που τελειοποίησε όλα αυτά τα χρόνια, την προδίδει. Η Άλις αρχίζει να χάνει τη μνήμη της και ταυτόχρονα ξεκινά ένας αγώνας απέναντι στη μη αναστρέψιμη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Το «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει», διαφέρει από ταινίες παρόμοιας θεματικής («Iris», «Υστερόγραφο μιας Σχέσης»), για έναν πολύ σημαντικό λόγο. Εδώ η Άλις δεν είναι μία ηλικιωμένη γυναίκα, όπως οι χαρακτήρες των Τζούντι Ντεντς και Τζούλι Κρίστι (αμφότερες υποψήφιες για Όσκαρ Α’ γυναικείου με τις ερμηνείες τους) στις παραπάνω ταινίες. Η Άλις είναι μία γυναίκα στην ακμή της: παραγωγική, γοητευτική, κοινωνικά σημαίνουσα και δοτική.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η Τζούλιαν Μουρ δημιουργεί ένα συναισθηματικό και αφτιασίδωτο πορτρέτο μιας γυναίκας που «αδειάζει» οικογενειακά, επαγγελματικά και αισθηματικά με τρόπο βίαιο.

Η σπουδαία ηθοποιός άλλωστε, μας έχει συνηθίσει σε ερμηνείες που δεν κραυγάζουν. Είναι πάντα υποκριτικά διεισδυτική και εύστοχη. Η ερμηνεία της ως Άλις δεν έχει έπαρση, ούτε συναισθηματικές ευκολίες. Κυρίως δεν έχει διάθεση εκμετάλλευσης της αναπηρίας.

Η Άλις χάνει τις αναμνήσεις, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορεί να τις νιώσει. Και η Μουρ κάνει αυτό ακριβώς. Ενδύεται τον χαρακτήρα με αυτάρκεια και επικοινωνεί τα σπαράγματα του παρελθόντος με εκφραστική ακρίβεια.

Φυσικά και η θριαμβευτική της πορεία στις φετινές βραβεύσεις είναι δίκαιη, αλλά δεν περιμέναμε τα Όσκαρ για να πιστοποιήσουμε την υποκριτική δεινότητα της Μουρ. Ήταν απλά ένα επιστέγασμα.

Σκηνοθετικά οι Γκλέιτζερ και Γουεστμόρλαντ είναι διακριτικοί. Η κάμερά τους παρατηρεί με ευαισθησία την τραγωδία, χωρίς να γίνεται μελοδραματική. Στο σενάριο θίγουν το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της κληρονομικότητας της νόσου και των επιπτώσεων που έχει στις σχέσεις της οικογένειας, αλλά δυστυχώς το ξεχνούν άμεσα. Μικρό το κακό μιας και διατηρούν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ένα ταιριαστά συγκρατημένο ύφος και αναδεικνύουν λιτά τις προσωπικές στιγμές.

Την ίδια γραμμή ακολουθεί και το υπόλοιπο καστ. Ο Άλεκ Μπόλντουιν στο ρόλο του συζύγου και οι δυο κόρες, Κρίστεν Στιούαρτ και Κέιτ Μπόσγουορθ σιγοντάρουν με λεπτότητα τη Μουρ, δίχως εξάρσεις.

Ένας άνθρωπος με Αλτσχάιμερ χάνει την ταυτότητά του και υπομένει μία σαρωτική και αιφνιδιαστική αλλαγή. Οι αναμνήσεις απελευθερώνουν τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου και η Άλις του τίτλου, αναγκάζεται να μείνει ακίνητη.

Το «Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει» υποδεικνύει με χάρη πως είμαστε αυτό που είμαστε, όχι μόνο γιατί μαθαίνουμε και θυμόμαστε, αλλά και γιατί αισθανόμαστε.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ